LOGIN  Artykuły o kapeli dudziarz Galeria [Photogallery] dudziarz Materiały wideo dudziarz Plan koncertów dudziarz Kontakt English Deutsch Dutch
dudziarzNawigacja
Strona Główna
Artykuły o kapeli
Galeria [Photogallery]
Materiały wideo
Plan koncertów
Pliki do pobrania
Linki do ciekawych stron
Ważne informacje
Historia kapeli "Kotkowiacy"
Obecny skład kapeli
Stroje kapeli "Kotkowiacy"
Instrumenty kapeli
O Tomaszu Kotkowiaku
Kontakt z kapelą
Kontakt
Wyszukiwanie informacji
Szukaj
Informacje o stronie
dudziarzKapela Koźlarska
Kapela koźlarska jest to zespół muzyków, grający w składzie kozioł i skrzypce do początków XX wieku, w latach przed I wojną światową dołączył do tego składu klarnet Es, a w latach międzywojennych trąbka B. W takim zestawieniu kapele grają jeszcze w okresie powojennym i jak pokazują fakty wpływ na to gdzie i komu grały kapele miały finanse. Zmieniło się to w okresie, kiedy mecenat nad kulturą przejęło państwo.
dudziarzPlan koncertów
leftleft Listopad 2017 rightright
N P W Ś C P S
      1 2 3 4
5 6 7 8 9 10 11
12 13 14 15 16 17 18
19 20 21 22 23 24 25
26 27 28 29 30    

bullet - koncert (kliknij, aby obejżeć szczegóły)
dudziarzLosowa fotografia
dudziarzGoście online
Aktualnie Gości Online: 1
dudziarzKlarnet
Definicja wg encyklopedii PWN:

KLARNET - [wł. < łac.] instrument muz. z grupy aerofonów stroikowych; drewn., cylindryczna rura zakończona u wylotu stożkowatą czarą głosową, a w części wlotowej płasko ściętym „dziobem”, na którym jest umocowany stroik pojedynczy; otwory boczne zaopatrzone w klapy ułatwiające grę; skala dźwiękowa w pisowni e–a 3(c4); w brzmieniu, zależnie od stroju (np. B, A), o cały ton lub półtora tonu niżej; skonstruowany ok. 1700 przez J.C. Dennera; wszedł do orkiestry symfonicznej; w XIX w. pojawiły się także: k. altowy F (lub Es), basethorn oraz klarnet basowy - używane do dziś.

articles: klarnet.jpgRys historyczny

Instrumenty muzyczne ze względu na rodzaj źródła dźwięku dzielimy na strunowe, dęte, perkusyjne oraz stanowiące najnowszą grupę instrumentów elektrycznych. Jak same nazwy wskazują, w instrumentach dętych źródłem dźwięku jest słup powietrza. Klarnet wraz z fletem, obojem, fagotem i ich odmianami oraz saksofonem i sarusofonem należą do grupy instrumentów dętych drewnianych. Za wynalazcę klarnetu uważa się Jana Krzysztofa Dennera, żyjącego w XVII stuleciu. Prototypem klarnetu była używana głównie w muzyce ludowej (spotykana już w starożytności) szałamaja z pojedynczym stroikiem. Denner ulepszył ów instrument; nowy instrument z powodu barwy dźwięku przypominającego trąbkę zwaną clarino zyskał zdrobniałą nazwę Klarinetto (klarnet). Następuje szereg udoskonaleń w budowie instrumentu, tworzą się odmiany: klarnety basowe, dyszkantowe (Es, As), altowe (F), a nawet kontrabasowe.

Obecnie najczęściej używane są klarnety w stroju B i A, mały klarnet Es oraz klarnet basowy w strojach B, C i A. Klarnet C wchodzi w skład kapel ludowych. Znajdujące się obecnie w użyciu i w sprzedaży klarnety to instrumenty systemu francuskiego i niemieckiego o różnej ilości klap. Różnica między systemami polega na tym, że dla pewnych dźwięków istnieją odrębne chwyty i inne możliwości kombinacyjne tych chwytów. Osobną odmianę stanowi klarnet kryty, używany najchętniej przez przyzwyczajonych do krytych dziurek saksofonistów (tzw. klarnet jazzowy).

Klarnet jest instrumentem występującym w kapelach ludowych. Jego brzmienie dodaje charakterystycznego klimatu wykonywanym utworom. Jest to instrument o ludowej proweniencji, wciąż udoskonalany, z trudem torował sobie drogę ku wyżynom muzyki artystycznej. U Glucka pojawił się w operze, u Stamitza jako instrument koncertujący, ale dopiero Mozart - dzięki przyjacielowi, znakomitemu klarneciście Antonowi Stadlerowi - potrafił ukazać jego niezwykłe możliwości brzmieniowe. W romantyźmie klarnet stał się już instrumentem wiodącym w grupie dętej...

Budowa i działanie klarnetu
Z ustnika, do którego przymocowany jest za pomocą sznurka lub śruby łączącej stroik (całość zabezpiecza specjalny ochraniacz). Rzeczą najważniejszą jest dobranie sobie odpowiedniego stroika. Stroik to najczulsza część instrumentu, najłatwiej ulegająca uszkodzeniu; od niego zależy piękny ton, łatwość wydobycia staccata, barwa i skala instrumentu. Grający dostosowuje je do swego układu ust i sposobu zadęcia przez obcięcie (stroik staje się mocniejszy) lub zmiękczenie (odpowiednie „podskrobanie"). Ustnik wraz z drgającym stroikiem tworzą źródło drgań słupa powietrza w klarnecie. Drgania powietrza wewnątrz instrumentu wywołują z kolei dźwięk. Charakter wydobywanych dźwięków zależy od długości i szerokości odchylenia między ustnikiem a stroikiem, od szerokości i rodzaju przewodu (kanału) wewnętrznego, baryłki, łączącej ustnik z korpusem, umożliwiającej dostrojenie instrumentu, korpusu instrumentu, najczęściej dwuczęściowego, gdzie umieszczony jest mechanizm, dziurek i dźwigni (klap), czary głosowej (nazwa ludowa: „roztrąb").

W kapeli koźlarskiej "Kotkowiacy" wykorzystywane były dwa typy klarnetu o strojach Es i B z czego do dzisiaj używa się tylko klarnetu Es. Jego prawdopodobne pochodzenie wywodzi się z instrumentariów po niemieckich orkiestrach wojskowych.

Na podstawie internetu

Powrót