LOGIN  Artyku³y o kapeli dudziarz Galeria [Photogallery] dudziarz Materia³y wideo dudziarz Plan koncertów dudziarz Kontakt English Deutsch Dutch
dudziarzNawigacja
Strona G?ówna
Artyku³y o kapeli
Galeria [Photogallery]
Materia³y wideo
Plan koncertów
Pliki do pobrania
Linki do ciekawych stron
Wa¿ne informacje
Historia kapeli "Kotkowiacy"
Obecny sk³ad kapeli
Stroje kapeli "Kotkowiacy"
Instrumenty kapeli
O Tomaszu Kotkowiaku
Kontakt z kapel±
Kontakt
Wyszukiwanie informacji
Szukaj
Informacje o stronie
dudziarzKapela Ko¼larska
Kapela ko¼larska jest to zespó³ muzyków, graj±cy w sk³adzie kozio³ i skrzypce do pocz±tków XX wieku, w latach przed I wojn± ¶wiatow± do³±czy³ do tego sk³adu klarnet Es, a w latach miêdzywojennych tr±bka B. W takim zestawieniu kapele graj± jeszcze w okresie powojennym i jak pokazuj± fakty wp³yw na to gdzie i komu gra³y kapele mia³y finanse. Zmieni³o siê to w okresie, kiedy mecenat nad kultur± przejê³o pañstwo.
dudziarzPlan koncertw
leftleft Grudzie 2019 rightright
N P W C P S
1 2 3 4 5 6 7
8 9 10 11 12 13 bullet
15 16 17 18 19 20 21
22 23 24 25 26 27 28
29 30 31        

bullet - koncert (kliknij, aby obeje szczegy)
dudziarzLosowa fotografia
dudziarzGocie online
Aktualnie Goci Online: 3
dudziarzTomasz Kotkowiak

Nauka gry na ko¼le jest rzecz± bardzo trudn± i trwa kilka lat. Uczeñ musi posi±¶æ trudn± sztukê koordynacji ruchów wpompowywania powietrza praw± rêk± i równoczesnego utrzymywania jednakowego ci¶nienia wychodz±cego ze skóry powietrza do burdonu i przebierki, lew± rêk±. Jest to tak zwane „miechowanie”. Do tego palce przykrywaj±ce otwory na przebierce musz± siê odpowiednio do granej melodii otwieraæ. Te elementy stanowi± o dobrej lub z³ej technice gry na ko¼le. Kolejnym etapem nauki jest chwyt zwany „puszczaniem gola”. Przy lekkim przedêciu (podniesienie ci¶nienia w skórze) niemal¿e równocze¶nie podnosi siê palec (kciuk) na spodniej stronie przebierki i o u³amek sekundy pó¼niej ostatni palec (ma³y) przykrywaj±cy doln± dziurkê przebierki. Jeszcze innym chwytem technicznym jest tak zwany „gdok”, czym innym jest tremolo, które uzyskuje siê przez poruszanie ¶rodkowym lub wskazuj±cym palcem prawej rêki.

Opisuj±c nastêpne lata dzia³alno¶ci kapeli jej sk³ady i repertuar, korzysta³ bêdê z dzienników lekcyjnych prowadzonych przez T. Kotkowiaka. Pozosta³o ich 21 sztuk z lat 1965 – 1987. Rok 1964 nie jest udokumentowany, ale ju¿ w nastêpnym sk³ad kapeli rozbudowany zosta³ o wielu nowych cz³onków. Rok szkolny kapela rozpoczyna w siedemnasto osobowym sk³adzie.

Mo¿emy z tego wnioskowaæ, ¿e T. Kotkowiak mia³ du¿e zdolno¶ci organizatorskie, a ³±cz±c je ze sprawnym mecenatem Zwi±zku Zawodowego Kolejarzy PKP, potrafi uzyskiwaæ wspania³e efekty prowadzenia kapeli, która w tym czasie boryka³a siê tylko ze zbyt ma³± ilo¶ci± instrumentów, jakie posiada³o Spo³eczne Ognisko Muzyczne dzia³aj±ce w ramach struktury DK „Kolejarza”.

Jako, ¿e liczba cz³onków kapeli jest ju¿ poka¼na musia³y nast±piæ zmiany w sposobie prowadzenia zajêæ. Na próby przychodzi³y kapele o ró¿nych stopniach zaawansowania. W ten sposób dzia³a³y trzy sekcje wiekowe kapeli.
  • kapela seniorów, sk³ad autentyczny (kozio³, skrzypce, klarnet Es).
  • kapela m³odzie¿owa, zwielokrotnione sk³ady instrumentalne.
  • kapela pocz±tkuj±cych, uczniowie SOM.
Podczas koncertów niezmienn± i autentyczn± by³a zawsze kapela seniorów. Pozosta³e dwie sekcje uzupe³nia³y siê wzajemnie w zale¿no¶ci od wolnego czasu czy pracy zawodowej. Trzon kapeli by³ ustabilizowany do 1970 roku. W pierwszej dekadzie dzia³alno¶ci w kapeli uczy³o siê czterdziestu m³odych ludzi.

Mo¿na przypuszczaæ, ¿e T. Kotkowiak jako pierwszy zacz±³ wprowadzaæ na scenê podwojone, potrojone a nawet poczwórne sk³ady kapel dzieciêcych i m³odzie¿owych. Jak sam mówi³ „jest to spowodowane strachem przed rozedm± p³uc u m³odych klarnecistów, czy fizycznie s³abymi ko¼larzami”. W Zb±szynku nie by³o tradycji wstêpnej nauki gry na sierszenkach. Wiemy o ko¼larzach bior±cych udzia³ w do¿ynkach centralnych gdzie gra³o np: czterech ko¼larzy, kilku klarnecistów, skrzypków i trêbaczy, ale byli to doro¶li mê¿czy¼ni i stanowili reprezentacjê regionu koz³a.

O warto¶ci kapeli mo¿e ¶wiadczyæ ilo¶æ koncertów, jakie odegra³y od 1960 do 1970 roku. Przeciêtnie by³o ich dwadzie¶cia w roku. Do tych, które przyczyni³y siê do rozg³osu nale¿y zaliczyæ nagrania dla rozg³o¶ni radiowych z Warszawy i Zielonej Góry. Po raz pierwszy dla telewizji wyst±pi³a w programie „My – 69 w maju 1969 roku". Koncerty odbywa³y siê w ró¿nych miejscowo¶ciach w kraju nie sposób wymieniæ wszystkie. Rozs³awiaj±c region koz³a wyst±pi³a w Warszawie, Wroc³awiu, Zielonej Górze, S³ubicach, Poznaniu, Kielcach i wielu innych.

Je¿eli do tej pory trudno by³o o ustalenie tytu³owego repertuaru granego przez kapelê, tak teraz z dzienników dowiadujemy siê, jakich utworów uczy³ kierownik kapeli swoich uczniów. Na tej podstawie i kilku zachowanych programów z imprez mo¿emy ustaliæ, ¿e kapela DK „Kolejarza” i ogniska muzycznego w pierwszej kolejno¶ci uczy³y siê melodii zapisanych w ¶piewnikach J. M. Sobieskich, „Szlakiem koz³a lubuskiego”, J. Lisakowskiego „Pie¶ni ludowe regionu koz³a”, K. Sautera „¦piewnik babimojski” i „Pie¶ni i przy¶piewki babimojszczyzny” i te by³y grane podczas koncertów. Z zebranego materia³u wynika równie¿, ¿e grano na koncertach takie melodie, które nie s± zapisane w tych ¶piewnikach pochodz±ce prawdopodobnie z tego regionu i s± takie, które ¶piewa ca³a Polska. Na te ostatnie bardzo nieprzychylnym okiem patrz± etnomuzykolodzy, twierdz±c, ¿e kapele regionalne powinny graæ tylko swój autentyczny folklor.

Z pierwszej dekady pracy T. Kotkowiaka z m³odzie¿± wynika, ¿e sk³ad kapeli ustabilizowa³ siê po 3 – 4 latach prób i wynosi³ 12 -14 muzykantów. Z ka¿dym z uczniów lekcje odbywa³y siê indywidualnie. Dopiero, kiedy wszyscy instrumentali¶ci znali ju¿ utwór schodzili siê razem i zgrywali go jako kapela. W dziennikach zajêæ wymienione s± 23 tytu³y, jakich uczy³ T. Kotkowiak.
  1. ¦wieci miesi±c ¶wieci
  2. W ogródeczku ³adne kwiatki kwitn±
  3. Skrzypki ³adnie graj±
  4. Pod koz±
  5. Marsz weselny
  6. Jak na wozy siada³a
  7. Jedzie Jasiu jedzie
  8. Gdzie jedziesz ty
  9. Wszyscy ludzie mi go gani±
  10. Posz³a Kasia na przechadzkê
  11. Pojedziemy na wesele
  12. Boli mnie noga
  13. Posz³a Kasia do ogrodu
  14. Dzisiaj, dzisiaj
  15. W sieni dó³
  16. ¯eby¶cie wy wiedzieli
  17. Kiedy Jasiu owce gna³
  18. Jak ja by³em m³ody
  19. Rada nie rada
  20. Polka wêgierka
  21. Mój tatusiu
  22. ¦winiorz
  23. Wi±zanka melodii ¿o³nierskich:
  • Pas³a Kasieñka
  • W lesie, w lesie
  • Tam w gaju
  • Idzie dziewcze po lesie
  • Jak to na wojence ³adnie
  • Przybyli u³ani pod okienko
  • Marysiu, moja Marysiu
Wiêkszo¶æ z tych utworów grana by³a podczas koncertów, ale w programach, jakie zachowa³y siê z wystêpów s± jeszcze inne utwory niewymienione w dziennikach, mo¿na, zatem przypuszczaæ, ¿e by³y one grane przez kapelê seniorów. Z wywiadów z cz³onkami kapel dowiadujemy siê, ¿e koncerty by³y swego rodzaju lekcjami. Pozwala³y siê os³uchaæ z melodiami, które, by³y przyswajane w dalszej kolejno¶ci. Podczas koncertu w Parku Tysi±clecia w Zielonej Górze w dniu 13.05.1967 roku kapela zagra³a nastêpuj±ce utwory:
  1. Nie daleko wie¶ od miasta
  2. Stary oro³
  3. Oj ni mosz, ni mosz
  4. Kto pije ten ¿yje
  5. Gdzie¶ ty przebywa³
  6. Otwórzcie, otwórzcie my tu przyjechali
  7. Kozio³ w ogrodzie
  8. Piæ mi dadz±, je¶æ mi dadz±
  9. Kiedy Jasiu owce gno³
  10. Marysiu, Marysiu có¿ bêdziesz robi³a
  11. Hej zawracaj od komina
  12. Rada nie rada
  13. Posz³a Kasia z Jasiem spaæ
  14. Te kramskie zegary
S± to wiwaty, okr±g³e, walcerki, polki stanowi±ce pie¶ni powszechne i obrzêdowe. Repertuar ten by³ na wiêkszo¶ci koncertów powielany, trudno zreszt± by³oby przy tej ilo¶ci koncertów, aby siê zmienia³, mo¿emy tylko zauwa¿yæ drobne ró¿nice, kiedy to jakiego¶ utworu nie grano, a w jego miejsce wstawiano nowy. W zapisie z dnia, 11.09.69 zrobionego, na koncert w Sierakowie widzimy, ¿e oprócz wcze¶niej wspomnianych zagrano jeszcze:
  1. Tañcz, tañcz moja mi³a tañcz
  2. Mia³a matka wisieloka
  3. Polka szamotulska
  4. Wi±zanka melodii ¿o³nierskich
Strona 3 z 6 1 2 3 4 5 6

Powrt